Eerste bezoekdag St. Mary's

Vandaag belooft het een mooie dag te worden. De zon scheen uitbundig met een windje 4 bft uit het noorden en een steeds aangenamere temperatuur. We bliezen onze bijboot op en met onze buitenboord motor voeren we naar het mooie witte strand van de baai, waarin onze Carina lag, om het eiland St. Mary’s te bezoeken. St Mary’s is het grootste eiland van de Isles of Scilly, waar in totaal ca. 2200 mensen wonen. De belangrijkste plaats is Hugh Town, die in 1949 door de Britse vorst verkocht werd aan de bewoners. De rest van het eiland is het eigendom van de hertog van Cornwall. De Britse premier Harold Wilson heeft de laatste jaren van zijn leven er gewoond en is na zijn overlijden in 1995 er ook begraven. Er is ook een vliegveld St. Mary’s Airport, het enige vliegveld van de Isles of Scilly. Onderling verkeer naar de andere eilanden gebeurt met Ferries. De rotsachtige natuur is schitterend op de Isles of scilly. Prachtige begroeiïng met veel kleurrijke bloemen. Het water is er helderblauw. We waanden ons op een tropisch eiland. Nadat we onze bijboot ver op het strand hadden getrokken, vanwege de opkomende vloed, liepen we eerst door het plaatsje Hugh Town. Daarna bezochten we de havenpier, waar alleen de veerboot of een vrachtboot mag aanleggen. Het is wel mogelijk om daar als pleziervaart water te bunkeren of elektriciteit te gebruiken als dat voor korte tijd nodig is. In de middag maakten we een wandeling vanaf de havenpier, genaamd de Garisson Walk, een wandeling van twee uur. De Garisson Walk voert langs een fortificatie rond de westkant van St. Mary’s. De muren hebben de vorm van een achtpuntige ster, die bedoeld was om de plaats Hugh Town te beschermen. Binnen de muren bevindt zich het Star Castle, die gebouwd was in 1593. In 1740 zijn er kanonnen geplaatst. Tegenwoordig is Star Castle een hotel. Na deze fraaie wandeling met de vele uitzichtpunten over de vele rotsachtige baaien en andere eilanden van de Scilly’s, kwamen we terug bij onze bijboot, waarna we op onze boot heerlijk in het zonnetje konden uitrusten onder het genot van een drankje om alle fraaie indrukken te verwerken.

Ons doel St. Mary's van de Isles of Scilly bereikt

Gisteren geen internet nu wel, een verlate berichtgeving van maandag: We vertrokken om 7:45 uur, Nederlandse tijd, uit Falmouth Marina richting St. Mary's, het grootste eiland van de Isles of Scilly, een afstand van ca. 62 Nm. Het was mooi weer. De zon scheen uitbundig en de windvoorspelling was N3-4, mogelijk later met windvlagen van 5 bft. Nadat we de aanloop van Falmouth verlaten hadden, zetten we op grootzeil en motor koers naar Lizard Point. Ook hier kan het verschrikkelijk spoken op zee met overfalls als het slecht weer is. Vooral bij sterke stroming tegen harde wind in. In de Reeds, de nautische bijbel, staat dan ook het advies altijd minimaal 3 Nm er omheen. Maar vandaag was het rustig weer. Net te weinig wind en te achterlijk om voldoende vaart te maken op zeil. Om negen uur kwamen er weer dolfijnen ons begroeten. Dit keer niet zo veel. Het waren er maar twee en ze waren ook weer zo weg. Rond half elf passeerden we Lizard Point. Om kwart voor twaalf draaide de wind meer naar NW en trok aan naar 4 bft, zodat we zeilend tegen 8 knopen over het water onze tocht vervolgden. Rond half twee kwamen we langs Land's End, die we ver vanaf de kust vaag konden waarnemen en een half uur later passeerden we de grote vuurtoren Wolf Rock, die om de halve minuut een luide toon liet horen. De Engelse weerberichten via de marifoon zijn ook altijd vermakelijk. "Er ligt een laag drukgebied boven Europa en een hoog drukgebied boven Schotland". Brexit is nog niet aan de orde, maar nu al rekenen ze Engeland niet tot Europa. Met nog 12 Nm te gaan, zagen we omstreeks kwart over drie de contouren van St. Mary's opdoemen. Om vijf uur voeren we Port Cressa aan de zuidkant van St. Mary's binnen, gelegen bij de enige plaats op het eiland Hugh Town, waar we aan een meerboei gingen liggen. Morgen gaan we het eiland bezoeken. Hopelijk met beter weer dan in 2008, toen met de helicopter vanuit Penzance in de mist en regen.

Bunkeren in Falmouth,

Vanochtend voer er een oude Engelse tweemaster naar binnen met een eveneens oude schipper, die ver in de tachtig of misschien zelfs wel in de negentig was. Hij vroeg me om te helpen bij het aanleggen in een box verderop en dat was maar goed ook, want het scheelde maar weinig of de tweemaster had met zijn lange boegspriet een paar (motor)jachten doorboord of misschien nog erger. De motor stond nl. in zijn vooruit en de oude schipper was met andere dingen bezig, waaronder een dinghy, die hij gewoon in de haven onder het varen had los gegooid en die de havenmeester later moest oppikken. Gelukkig reageerde hij op mijn kreet “back” en “sternward” en kwam nog net op tijd bij de bediening van zijn motor, waarna hij zijwaarts tegen de kop van een zijsteiger aankwam. Maar gelukkig weinig tot geen schade. Hij zei achter.af: I am lucky that you were the right person at the right moment. Ik dacht het mijne ervan. De boot moest de wal op vanwege jarenlang achterstallig onderhoud. Toen ik zei: That will be a whole lot of work, antwoordde hij: Yeah, maybe it's better to sell the boat. Dat kon ik alleen maar beamen. Na al deze consternatie hebben we uitgebreid inkopen gedaan bij Sainsbury's in Falmouth en onze mondvoorraad aangevuld, want we weten niet wat we wel en niet op de Isles of Scilly kunnen krijgen. 's Middags hebben een wandeling door Falmouth gemaakt, waar het erg gezellig druk was vanwege de zondaggangers. In 2007 en 2008 waren we hier ook en hebben toen het Maritiem museum bij Pendennis en Pendennis Castle bezocht. Het was toen te slecht weer om met de boot naar de Isles of Scilly te gaan en hebben St Mary's met de helicopter vanuit Penzance bezocht. Hopelijk gaat het nu lukken. Er zijn geen havens. Het is ankeren en op sommige plekken liggen meerboeien. We zullen het weer goed in de gaten moeten houden, want we liggen in principe in de open oceaan en zullen af en toe een andere beschutte plek dienen op te zoeken afhankelijk van het weer. Als het weer niet verslechtert, gaan we morgen naar de Isles of Scilly.

Met een school dolfijnen naar Falmouth

Om half acht haalde we het anker op en verlieten we Dartmouth. Het was nog steeds mistig. Dit was de derde keer dat we in Dartmouth waren. De eerste keer was in 2007 toen we met windkracht zeven en zware regenval vanuit het kanaaleiland Alderney overstaken met zeer hoge golven, zodat we in Dartmouth direct een reddingsvlot kochten. Vanwege de slagregens konden we toen ook de rotsachtige wanden niet waarnemen en zeilden we op de plotter naar binnen. In 2008 was het mooi weer en toen was pas goed zichtbaar hoe schilderachtig Dartmouth, één van de mooiste plekken van Engeland, is. Ook vandaag stond er te weinig wind en te achterlijk om te zeilen. Op motor en grootzeil hadden we onze koers gezet naar Falmouth, een afstand van 65 Nm. We passeerden om half tien de ingang naar de Salcombe river, die echter vanwege de mist niet zichtbaar was. Via de marifoon ontvingen we van de Falmouth Coast Guard een Mayday Relay. Dit betrof een visserboot, genaamd Coral Marie, dat op drift was geraakt in de buurt van Eddystone Rocks en geen marifoon aan boord had en met het verzoek aan schepen in de buurt om goed er naar uit te kijken. Maar ja, in de mist zie je niet zo veel en op radar alleen een ongedefinieerd object. Niet zo slim om ver op zee te gaan vissen in de mist zonder marifoon en AIS. Vissen is kennelijk belangrijker dan veiligheid. Om elf uur werd de mist zo dik dat we niet meer zicht hadden dan ca. 200 meter. Een vissersboot, genaamd Claire Louise, naderde ons met 8 knopen en zaten we even op ramkoers. Pas op ca.150 meter. zagen we de vissersboot uit de mist opdoemen en pal achter ons langs varen. Om 12:30 uur melde Falmouth Coast Guard de Mayday af met de mededeling dat de vissersboot, Coral Marie, was gevonden en op sleeptouw was genomen door een "lifeboat". Ook de mist werd minder. Om 13:00 uur kwamen we vlak langs Eddystone Rocks, een vuurtoren op een rots ca. 10 Nm ten zuiden van Plymouth, die om de 30 seconden de misthoorn luid liet klinken. Om half drie werden we opgeschrikt door een paar dolfijnen voor en naast onze boot. En nog geen paar minuten later werden we zelfs verwelkomd door een hele school die naast, onder, achter en voor onze boot heen en weer schoten. Je kon ze bijna aanraken. Een kwartier lang mochten we ervan genieten, zodat we uitgebreide video's ervan gemaakt hebben. Daarna verdwenen ze weer net zo snel als ze gekomen waren. Om half zes voeren we de aanloop van Falmouth in waarna we om 18:15 uur in Falmouth Marina arriveerden en mooie box van de havenmeester kregen toegewezen, na eerst diesel te hebben getankt (rood want anders hebben ze in Engeland aan het water niet, weer leuk voor de douane in NL om boetes hiervoor uit te delen, leve de EU), met uitzicht op de Penryn River en het fraaie landschap aan de overkant.

Van Portland naar Dartmouth

Na een verfrissende douche en uitgebreid ontbijt maakten we een korte wandeling langs de kust van Portland. We liepen langs Portland Castle, die we in 2007 uitvoerig hadden bekeken. Vlakbij bevond zich een helicopterveld van de Portland Coast Guard, die een oefening hield met een helicopter om op een bepaalde plek iets op te pikken. Om 13:00 uur kwamen we terug op onze boot om voorbereidingen te treffen voor onze tocht naar Dartmouth, een afstand van 52 Nm. Tegen twee uur vertrokken we uit Portland Marina. Het eerste stuk konden we nog bezeilen naar de "Inshore route" van Portland Bill, de zuidpunt van het schiereiland Portland. De "Inshore route" bevindt zich tussen 1 tot 2 cables (1 cable = 185 meter). Buitenom kan ook, maar dan wel 5 tot 7 Nm vanaf de kust. Daartussen kan het zeer gevaarlijk zijn vanwege heftige "overfalls". We kwamen precies op het goede moment om drie uur daar aan, zodat we geen last van de sterke stroming hadden. We hadden mooi zicht op de rotsachtige kustlijn met de fraaie vuurtoren, die we al twee keer in het verleden hadden beklommen. Er stond nauwelijks wind en met motor en grootzeil koersten we daarna in een flauw zonnetje richting Dartmouth, waarbij we steeds goed moesten opletten om alle vissersballetjes, waaraan kreeftenkorfen hangen, te omzeilen. Om vijf uur kwam een sleepboot, genaamd Indus, ons tegemoet, die een oude roestige vissersboot sleepte. Volgens de AIS, was de sleepboot op weg naar Stellendam. Vermoedelijk uit Brixham, want die steden hebben vanuit het verleden een sterke band met elkaar. In Brixham, waar we in 2008 zijn geweest, staat aan de haven een standbeeld van stadhouder Willem III, getrouwd met Mary Stuart II en toentertijd koning van Engeland. Na 19:00 uur verdween het flauwe zonnetje en werd het mistig en koud. Naarmate we Dartmouth naderde, werd de mist dikker. Om 21:00 uur voeren we in dikke mist de rivier de Dart op. De hoge rotsachtige oevers en Dartmouth Castle aan het begin van de rivier de Dart was nauwelijks waar te nemen. Eenmaal binnen werd de mist wat dunner. Tegen half tien gooiden we ons anker uit en hadden we een prachtig mysterieus zicht op Dartmouth in de vage mist. We wachten even af wat voor weer het morgen wordt.

Van Yarmouth naar Portland

We moesten vanochtend haast maken om met de laatste stroom van de Solent mee naar buiten te varen. We vertrokken om half acht uit de Yarmouth Marina. De wind was NNO2-3 en de zon scheen al uitbundig. Vanwege de weinige wind en dan ook nog van achter komend, zetten we koers op motor en grootzeil richting Portland Bill. We kwamen in de Solent langs de forten Victoria en Hurst Castle en om acht uur passeerden we de Needles, vanwege de heiïgheid niet zo helder zichtbaar. Tegen negen uur voeren we in de verte langs Bournemouth, waar de schipper in 1965 en 1966 door zijn ouders naar toe werd gestuurd om bij een gastgezin de Engelse taal beter te leren en daar zeer goede herinneringen aan heeft over gehouden. Om half elf passeerden we de fraaie witte vuurtoren van St. Alban's Head, waar we even 4 knopen stroom tegen kregen en een erg knobbelige zee stond.  We overwogen nog om door te varen naar Dartmouth, maar even later begon de "pilot controller", de bediening van de stuurautomaat, aan bakboord te piepen en hield er mee op en interfereerde zodanig met zijn "collega" aan stuurboord dat deze zijn koers niet kon houden, zodat we zelf het roer moesten overnemen. We besloten daarna om toch maar naar Portland te gaan, waar we om 15:00 uur in de marina afmeerden. Na eerst de "pilot controller" te hebben gedemonteerd en alle contacten goed te hebben schoongemaakt werkte de stuurautomaat weer. Zelfs een oude reserve "pilot controller", waarvan we dachten dat die defect was, werkte ook weer en konden we daarna achter onze buiskap voldaan in een mooi zonnetje van een pilsje en wijn genieten. Morgen moeten we om de Portland race van Portland Bill heen waar het 8 knopen kan stromen en met harde wind een gevaarlijke zee kan staan. We kunnen vanwege de stroom er niet eerder dan drie uur 's middags langs. De afstand naar Dartmouth is ca. 52 Nm, zodat we daar laat in de avond zullen aankomen.

Rustdag in Yarmouth

Hoewel er een mooie wind stond voor de verdere koers naar het westen, besloten we om een rustdag te nemen om Yarmouth beter te bekijken. We zijn per slot van rekening op vakantie. In 2004, toen we met onze boot in Cowes lagen, hebben we met de Hop-On-Hop-Off bus de Needles tour gedaan naar de Needles Old Battery en tevens ook Yarmouth bezocht. De jachthaven bestond toen uit palen waar je tussen moest liggen en niet echt uitnodigend was om met een boot te bezoeken. Inmiddels hebben ze de jachthaven gerenoveerd tot een grote moderne Marina met alle nodige faciliteiten. Yarmouth ligt aan de monding van de rivier de Yar, die aan de westkant van de Solent eindigt. Yarmouth is tevens een stad op basis van stadsrechten die de stad in 1135 kreeg van de toenmalige heer van Wight, telt ca. 800 inwoners en is één van de kleinste steden van Engeland. Na het onbijt bezochten we Yarmouth Castle, eigenlijk geen kasteel maar een klein fort met een groot platform voor kanonnen, die het scheepvaartverkeer over de Solent controleerden. Yarmouth Castle is in 1547 gebouwd, drie jaar na weer een Franse inval, waar Yarmouth als belangrijke havenplaats vanaf de 14e eeuw regelmatig te lijden had. Daarna wandelden we de Pier van Yarmouth op, die nog geheel van hout is en één van de oudste pieren is in Engeland. Vervolgens bekeken we het idyllische stadje en de oude St James Church, ooit gebouwd in de Middeleeuwen, daarna werd vernietigd door de Fransen in 1377 en weer opgebouwd in 1635. ’s Middags maakten we rondwandeling van ca. 7 km langs de fraaie oost- en westoever van de rivier Yar. Morgen gaan we naar Portland, een afstand van ca. 40 Nm.

Van Brighton naar Yarmouth

We konden pas om half elf vertrekken vanwege de beperkte diepgang in de haveningang van Brighton bij laag tij. Het was lastig om van de steiger weg te varen omdat er een sterke stroming stond van beginnend vloed de haven in. Achter ons lag een Engels jacht, die we door de stroming maar nauwelijks konden ontwijken. Eenmaal buiten de haven hesen we onze gennaker, die we al een tijd niet meer gebruikt hadden. Maar er stond een mooie wind NO-3, ruim tot achter. De zon scheen ook uitbundig en er stond een kalme zee. Eerst maakten we weinig vorderingen. Het grootzeil dekte teveel de gennaker af, zodat we het grootzeil streken. Even later draaide de wind naar het ZZO-3 en met ruim 7 knopen over het water maakten we aardige vorderingen naar de doorgang van Selsey Bill richting de Solent bij het eiland Wight, ondanks dat we 1 knoop stroom tegen hadden. Om half drie draaide de wind meer tegen naar het zuiden en moesten we de gennaker weer strijken. Op grootzeil en genua zeilden we verder naar de tonnetjes bij Selsey Bill, waar tegen half vier aankwamen. We moesten daarna weer wat afvallen om naar de Solent te zeilen. De wind kwam meer van achteren maar te weinig om de gennaker weer op te zetten., want we moesten voldoende voortgang maken om tijdig in Yarmouth aan te komen, voordat het tij kentert.. Toen we de motor aanzetten hoorde we de aandrijfriem gieren. Die was kennelijk aan het slippen. Na deze eerst te hebben bijgesteld voeren we met motor en grootzeil verder. Bij de ingang van de Solent was het druk met  zeevrachtvaart die zowel naar als van Southampton gingen resp. kwamen. Om vijf uur passeerden we de twee forten in de Solent bij Portmouth met de fraaie Spinnaker tower, een replica van die in Dubai, die we ooit in 2007 hadden bezocht. Om vijf uur kwamen we langs Cowes en zagen nog het huis, Rosetta Cottage, aan de oever van Cowes, ontmoetingsplaats van de ouders van Winston Churchill. Even daarna passeerden we een leeg vrachtschip Hurst Point dat daar voor anker lag. Om zeven uur kwamen we in Yarmouth aan, een afstand van 56 Nm. Het was een mooie tocht vandaag met veel zon.

Van Dover naar Brighton

Toen we om half zeven opstonden was het zwaar bewolkt, het regende en het was koud. Een Australisch zeiljacht dat naast ons lag vertrok al. Achter ons lag een Nederlands zeiljacht, een waarschip genaamd Janne, die even later wegging. Waarschijnlijk een solozeiler, want we zagen verder niemand anders aan boord. Na half acht verlieten wij ook de "Tidal-harbour" van Dover. De wind kwam uit het Noordwesten, kracht 4-5 soms met vlagen van 6. Een prima zeilwind voor onze koers naar Brighton met een afstand van ca. 65 Nm. Eenmaal op weg hield het al spoedig op met regenen. We zeilden met meer dan 8 knopen over het water en met twee knopen stroom mee stoven we ruim 10 knopen over de grond richting Dungeness, die we tegen tien uur passeerden. Het zeiljacht Janne voer een paar mijl voor ons, maar onze Carina had de Janne al rap ingehaald en ook weer snel achter zich gelaten. Uit dezelfde richting kwam vanuit Dover een "Marine Control" bootje aanstuiven en even later werden we opgeroepen met het verzoek om wat ruimer om de "Firing Range" heen te varen. Even later werd ook het zeiljacht Janne opgeroepen met dezelfde mededeling. Om half twaalf begon de zon te schijnen, maar verdween ook de wind, zodat we af en toe de motor moesten bijzetten. Rond drie uur kwamen we langs de imposante krijtrotsen van Beachy Head Seven Sisters, waar de wind in één keer omdraaide van NNW naar ZW4 tot 5 en weer praktisch geheel tegen. Met motor en grootzeil kwamen we om half vijf in Brighton aan. En waar we na betaling van het prijzige overnachtingstarief (dat belooft wat voor de rest van ZW-England, waar het nog duurder wordt) bij de Brighton Marina Office naar de ASDA Marina megastore zijn gelopen om onze mondvoorraad weer aan te vullen. Morgen zou de wind naar NO3 draaien en dan in de loop van de dag afnemen naar windkracht 2. Dat wordt weer voornamelijk dieselen naar Wight, maar de zon zou uitbundig schijnen en dat vergoedt weer veel. Morgen kunnen we pas om half elf (NL-tijd) vertrekken vanwege de beperkte diepgang bij laagwater in de haveningang.