Bizarre natte tocht naar Hellevoetsluis

Vanochtend vertrokken we om kwart over acht uit de jachthaven van Breskens. De weersvoorspelling was ZW4-5, later ZW5-6 en veel regen. We besloten toch maar te gaan, want morgen en overmorgen zou er nog meer wind staan. Volgens de gribfiles een ZW7. Met één rif in het grootzeil en genua staken we de drukke Westerschelde over, waar we tussen diverse vrachtschepen door naar de overkant zeilden. Al snel begon het weer te regenen. Langs Walcheren werden we ingehaald door de Kustwacht en een Pilot. Tegemoet kwamen een paar vrachtschepen. Nadat we de meest westelijke punt van Walcheren hadden gerond zeilden we meer naar buiten om de Roompot heen. We hadden inmiddels de stroom mee en de wind was inmiddels aangetrokken tot ZW6. Met soms 9 knopen op het log zeilden we richting de aanloop naar Stellendam. Toen we daar om drie uur aankwamen kregen we diverse langdurige hoosbuien over ons heen en wel zodanig dat het zicht beperkt werd tot een paar honderd meter. Het water kletterde in stralen van de zeilen af en ook de gangboorden stonden blank. Ondanks onze kwalitatieve Mustopakken voelden we ons als een stelletje verzopen katten. Om half vier kwamen we bij de Haringvlietsluizen aan, waar we al werden opgeroepen door de sluiswachter, die ons zag aankomen middels onze AIS-transponder en de sluis al wilde klaar zetten. De regen was inmiddels gestopt. Ook hier wordt kennelijk de sluizen op afstand bediend, want alles verliep bijzonder traag. Na ongeveer een uur waren we als enig zeiljacht geschut en voeren we op het Haringvliet. Een half uur later kwamen we zeilend op onze fok om 17:00 uur aan in Hellevoetsluis, waar net de brug was dichtgegaan, zodat we een uur moesten wachten aan de kade. Om zes uur gingen we door de brug en konden we afmeren in een mooie box in de Marina Hellevoetsluis, waar we werden opgevangen door de havenmeester.

Van Nieuwpoort naar Breskens en weer terug in Nederland

Gisteravond kregen we een paar stevige regenbuien over ons heen. Maar beter 's avonds en 's nachts dan overdag. Ook de wind trok midden in de nacht aan tot ZW6, zoals ook de gribfiles hadden voorspeld. Toen we om zeven uur opstonden, stond er nog steeds een stevige wind uit het zuidwesten kracht 5-6, maar gelukkig geen regen. Om half negen verlieten we de jachthaven WSKLuM. Het was nog even lastig om de haven van Nieuwpoort uit te komen, vanwege de wind en golven die er in rolden. We moesten op de motor er een tandje bijzetten om snelheid te behouden, maar daar had onze 40 PK motor geen problemen mee. Met veel buiswater kwamen we buiten op zee en konden we voor de wind op onze fok koers zetten richting Zeebrugge. We maakten met een snelheid van 6,5 knoop gemiddeld en 7 tot 8 knoop over de grond goede vorderingen. Tot ongeveer twaalf uur hadden we de stroom mee. De zon begon zelfs af en toe te schijnen. Ons doel voor vandaag was Breskens, een afstand van 37 Nm, waar we lang geleden diverse keren zijn geweest. We wilden eigenlijk naar de Roompot om te ankeren in de kom bij Neeltje Jans, maar de weersvoorspelling gaf ZW6 en daar aan lager wal liggen is geen optie. Alternatief was Michiel de Ruyter haven in Vlissingen, maar daar zou vandaag bij onze aankomst niet genoeg hoog water staan vanwege een drempel bij de ingang van de haven. Het zou pas vanavond laat hoog water zijn. Om tien uur passeerden we Oostende en om kwart over elf Blankenberge. Drie kwartier later kwamen we langs de grote havenhoofden van Zeebrugge waar we op de heenreis een dag verwaaid lagen. Er stonden rommelige hoge golven, veroorzaakt door de hoge wanden van de havenhoofden en stroom tegen wind in. Even later werd via de marifoon door de Nederlandse Kustwacht een stormwaarschuwing afgegeven van Zuid tot Zuidwest 7 in de districten Vlissingen, Hoek van Holland, IJnuiden en Texel. Wij zagen echter niet meer dan 25 knopen (dik 6 bft) op onze windmeter staan. Een Belgische "dregger", genaamd Artevelde kwam ons tegemoet. Ook was er druk vrachtverkeer op de Westerschelde. Om kwart voor vier meerden we af in de jachthaven van Breskens. Even later begon het opnieuw te regenen. We zijn weer in Nederland en het weer wordt steeds slechter. De komende dagen is er veel wind en regen voorspeld.

Van Ramsgate naar Nieuwpoort

Om half acht verlieten we de jachthaven van Ramsgate. Na het aanmelden via de marifoon voor toestemming om de buitenhaven te verlaten, moesten we even wachten van Ramsgate Port Control, omdat er net een zeiljacht binnenkwam. Vijf minuten later konden we naar buiten en hesen we het grootzeil. Vandaag zou er weinig en variabele wind zijn. Op motor en grootzeil zetten we onze koers op Nieuwpoort. In ieder geval brandden we weer wat rode diesel op. Het zou vandaag volgens de weersvoorspelling droog blijven. We begonnen ieder geval al met een flauw zonnetje. Vanwege de weinige wind besloten we om de kortste route te nemen over de zandbanken voor de Belgische kust. Sommige plekken zijn niet dieper dan twee meter, maar bij laagwater staat er altijd nog minimaal een meter erbij. De afstand is ca. 50 Nm. Om kwart voor tien kwamen we bij de "Westbound Straat" aan. Drie vrachtvaarders gingen ruim voor ons langs en de overige waren nog ver weg, zodat we ons koers konden vervolgen. Midden op Het Kanaal viel de wind helemaal weg en de zee werd spiegelglad. Radio Oostende had het in hun weerbericht over een flauwe koelte vanuit ZO tot ZW, die vanavond zou aantrekken tot een sterke bries ZW6. Na de Sandettiebank te hebben gepasseerd, begonnen we om kwart over elf aan de "Oostbound Straat". Ook hier geen druk vrachtverkeer. Om kwart voor twaalf viel plots de plotter uit en begon de stuurautomaat te piepen, zodat we toch nog een "Trexit" meemaakten. Gelukkig startte de plotter daarna weer op en kon de stuurautomaat de opgegeven “track” van de plotter weer volgen. Om één uur passeerden we de Franse cardinale ton, Bergues Sud, waarachter de zandbanken begonnen. We hebben minimaal vier meter diepte gepeild op onze dieptemeter. Met veel wind niet aan te raden om er over heen te varen. Even na half vier kwamen we bij het havenhoofd van Nieuwpoort aan., waar we in de aanloop naar de jachthavens langs een groot reuzenrad voeren. Om vier uur meerden we af in een mooie box van de Watersportvereniging van de Koninklijke Luchtmacht, de “WSKlum”.

Wandeling naar Cliffsend

Om acht uur vanochtend stonden we op en hoorden we de regen weer op het dek kletteren. Na een douche en ontbijt bleek het niet meer te regenen. Tegen twaalf uur gingen we naar de havenmeester om nog een dag te betalen en daarna begonnen we aan een wandeling langs de westkust van Ramsgate. De vorige keer in 2003 hadden we de oostelijke kant bekeken en daarvoor de plaats zelf. We liepen langs een boulevard met veel bankjes en mooi uitzicht op de zee. Het was eb aan het worden en een groot gedeelte in de Pegwell Bay lag al droog. Het was drukkend weer. Er stond nauwelijks wind en af en toe scheen de zon. We hadden last van vele kleine vliegjes. Zelfs een Engelsman sprak ons aan over de last hiervan. Het leek wel of we op een warme zomerdag op onze boot op het Markermeer zaten, waar dat ook zomaar ineens explosief kan ontstaan. We wandelden langs een apart gebouw, dat het Pegwell Bay Hotel bleek te zijn. Uiteindelijk kwamen we in de plaats Cliffsend terecht, waar de krijtrotsen ineens ophouden. Na hier even te hebben uitgerust met mooi zicht op de drooggevallen Pegwell Bay, liepen we weer terug naar Ramsgate. Onderweg kwamen we langs de St Augustine’s Church uit 1860, die we van binnen even bekeken. We werden direct getrakteerd op een historische toelichting van een vriendelijke Engelsman, die kennelijk verwantschap had met deze kerk. De kerk was ontworpen door Augustus Pugin, een jonge architect van die tijd. De stenen van de buitenmuur bestond uit gemetselde gespleten vuurstenen, wat een apart effect gaf. Daarna was het weer tijd voor de nodige boodschappen en keerden we terug naar onze boot. Na onze boot te hebben afgespoeld en de watertanks weer te hebben bijgevuld was het tijd voor een lekker wijntje om even bij bij komen van deze dag. Morgen gaan we naar Nieuwpoort. Er schijnt volgens de gribfiles nog slechter weer aan te komen met veel wind en regen.

Van Eastbourne naar Ramsgate

Vanochtend stonden we om kwart over zes weer vroeg op. Vandaag zouden we naar Ramsgate gaan, een afstand van ca. 60 Nm. Na het ontbijt vertrokken we om kwart over zeven naar de sluis. Een half uur later zeilden we richting de landtong Dungeness, gekenmerkt door een grote kerncentrale. Het was zondag en dat kwam goed uit. Er wordt dan niet geschoten in het militair oefengebied nabij Dungeness, zodat we dit keer er dwars doorheen konden zeilen, zonder een omweg te hoeven maken. Het was licht bewolkt en de wind ZW4-5 en ruim tot achter. We hadden 1,5 knoop stroom tegen, zodat we ondanks de 7 knopen over het water maar 5,5 knoop over de grond voortgang maakten. Vanaf negen uur begon de zon af en toe te schijnen en om half tien passeerden we Hastings, bekend van de slag bij Hastings. Om kwart over elf na de weather forecast van Dover Coast Guard op de marifoon hoorden we dat de militaire zone bij Dungeness deze zondag toch actief was. We deden maar of we het niet gehoord hadden en zeilden er dwars doorheen. We zagen geen controlebootjes, noch dat we schoten hoorden en werden opgeroepen. Dat scheelde alweer een paar mijl omvaren. Om een uur passeerden we de landtong Dungeness. De wind nam toe tot 6 bft en kwamen we in nogal een knobbelige zee terecht met golven van een paar meter.  Met forse wind achter zwabberden we met hoge snelheid door de golven en werden we soms een paar meter opgetild. Nadat we de wasmachine bij Dungeness hadden gepasseerd werd de zee weer kalmer. Om vier uur kwamen we langs Dover en inmiddels was de stroom mee gaan lopen. Ook bij Dover stond er een hoge zeegang, die vaak veroorzaakt wordt door de betonnen havenpieren en vele veerboten, die in en uitvaren. Bij de oost-ingang kwam er zowel een veerboot aan als uit, maar als je als zeilboot koers houdt, dan wijken ze voor je uit. Na de punt North Foreland te hebben gerond, zeilden we met de forse stroom mee negen tot tien knopen over de grond naar Ramsgate, waar we om zes uur aankwamen. Na ons netjes aangemeld te hebben bij Ramsgate Port Control via de marifoon op kanaal 14, meerden we tegenover de Border Force af in een mooie box naast een Belgisch en aan de andere kant een Nederlands zeiljacht. Morgen blijven we een dag in Ramsgate. We zijn hier vroeger in de 90-tiger jaren met onze kinderen tweemaal geweest, toen we ook een keer Londen in het St. Kattharine Docks aandeden. Ons laatste bezoek was in 2003, toen we de Engelse rivieren aan de oostkust bezochten. We zijn benieuwd wat er allemaal veranderd is in Ramsgate en volgens de havenmeester is dat een heleboel.

Wandeling Beachy Head en Birling Gap

Vandaag was het opnieuw zonnig. We besloten om een dag in Eastbourne te blijven en Beachy Head en Birling Gap te bezoeken. Op Beachy Head waren we al twee keer geweest. Eén keer in de mist. Bovenop de hoge krijtrots Beachy Head zaten we toen echter boven de wolken in de zon. Dat was een aparte ervaring. We vertrokken om half tien uit de Sovereign Harbour en namen de bus naar de pier van Eastbourne, waar we na nog even de pier te zijn opgelopen, overstapten op een Sightseeing bus, een hop-on-hop-off dubbeldekbus, die langs diverse bezienswaardigheden, waaronder Beachy Head en Birling Gap, een route had. Bovenin de bus hadden we mooi uitzicht maar was wel geheel open, zodat we af en toe bijna wegwaaiden. Om kwart over elf kwamen we op Beachy Head aan, waar we een mooi uitzicht hadden op de steile kliffen, de Seven Sisters en de fraai rood-witte vuurtoren beneden, waar we zo vaak zijn langs gezeild. Beachy Head is met een hoogte van 162 meter de hoogste krijtrots van Engeland. De naam Beachy Head komt van het woord “Beauchef”, voor het eerst gedocumenteerd in 1274 en werd in 1724 officieel Beachy Head. Het krijt van de rotsen werd gevormd tussen de 65 en 100 miljoen jaar geleden. Het land waar de rotsen nu staan lag toen nog onder water en is in latere jaren naar boven geduwd. Na afloop van de laatste ijstijd steeg het zeeniveau, en ontstond Het Kanaal. Tijdens de formatie van het kanaal werden er stukken uit de kalkrotsen geslagen, en ontstonden er kliffen. We wandelden van Beachy Head naar nog een oude niet meer functionerende vuurtoren, genaamd Belle Tout, in 1831 gebouwd en in 1834 in gebruik genomen. Vanwege erosie van de klippen werd in maart 1999 de Belle Tout vuurtoren 15 meter landinwaarts verhuisd. Omdat mist en laaghangende bewolking vaak het licht van deze vuurtoren belemmerde, werd een tweede vuurtoren gebouwd in de zee net voor Beachy Head. Deze rood-witte vuurtoren, is 43 meter hoog en werd in oktober 1902 in gebruik genomen. De toren werd gedurende 80 jaar bemand door drie vuurtorenwachters. In 1983 werd het licht in de vuurtoren geautomatiseerd. Daarna gingen we met de bus verder naar Birling Gap. Birling Gap bevindt zich aan de kust in het graafschap East Sussex. Het ligt tussen de Seven Sisters in het Westen en de hoogste krijtrots Beachy Head in het Oosten en is nu onderdeel van de National Trust. Als gevolg van de geleidelijke erosie van de krijtrotsen van de zee zijn de loop der tijd al enkele vissershuisjes, die werden gebouwd in de late 19e eeuw, verdwenen. De rest zijn gedeeltelijk en onbewoonbaar verklaard. We liepen via een metalen trap naar beneden tot aan het kiezelstrand, waar we een mooi uitzicht hadden op de krijtrotsen van de Seven Sisters tot Beachy Head. Nadien bezochten we een bezoekerscentrum met informatie over de gevolgen van alle erosie. Elk jaar levert Birling Gap 0,7 meter krijtrots in door de onverbiddelijke erosie en resterende huizen zullen in de komende decennia in de zee verdwijnen. De hoop van de weinige overgebleven bewoners over staatssteun voor de redding van hun verblijf lijkt tevergeefs. Zowel de overheid als de National Trust verwerpen maatregelen van welke aard dan ook op grond van het feit dat men gekozen heeft om de natuur zijn eigen gang te laten gaan. De situatie wordt nog verergerd door de zeespiegelstijging in verband met de wereldwijde klimaatverandering. Na al deze informatie en indrukken stapten we weer op de bus naar de Eastbourne pier en wandelden we de laatste 5 km terug naar de Sovereign Harbour, waar onze boot lag.

Van Gosport naar Eastbourne

Vandaag uitslag van het Brexit-referendum. Brexit is een feit. De Engelsen kunnen hun Independence Day vieren. De EU-extremisten, Verhofstadt & Co zullen vandaag in Brussel wel water zien branden. We besloten om vandaag naar Eastbourne te vertrekken. We stonden om half zeven op en na het ontbijt verlieten we de Haslar Marina van Gosport. Het was voor de verandering zonnig weer. De weersvoorspelling was ook gunstig. Een ZW3-4, die zou aantrekken in de middag naar ZW4-5. Ruim tot een achterlijke wind. De eerste tien Nm moesten we de motor bijzetten om voldoende vorderingen te maken. De windkracht was in de ochtend nog maar ZW2-3 en de afstand van Gosport naar Eastbourne bedraagt ca. 60 Nm. Maar na anderhalf uur stond er voldoende wind om te zeilen en met ruim 7 knopen over de grond koersten we met de stuurautomaat op de "track" van de plotter richting Eastbourne. Op een gegeven moment hoorden we wat piepjes uit de "pilot controller" komen. We dachten even aan een “Trexit”, maar dat was gelukkig niet het geval. Onze Carina vervolgde trouw de opgegeven koers. Om één uur zaten we ter hoogte van Brighton en om half vier rondden we hoge krijtrotsen van Beachy Head met de fraaie rood-wite vuurtoren aan de voet. We kwamen om half vijf bij de sluis van Eastbourne aan, waar we direct konden invaren en een mooie box kregen toegewezen. We zagen hier vele Nederlanders, die aan hun vakantie waren begonnen. Voor sommigen was Eastbourne het eindpunt, omdat ze zo slecht weer gehad hadden en hun vakantie alweer bijna om was. Een oude Engelsman van een al even oude motorboot, kwam nog naar ons toelopen voor een praatje, en vroeg nieuwsgierig waar we vandaan kwamen en waar we naar toe geweest waren. Hij eindigde met “You have to go home now, because Britain is no Europe anymore”. Toen we antwoordden “We are just on the way back home”., vroeg hij nog “Will there be a referendum in the The Netherlands as well?”, waarop wij antwoordde met “Probably ” en hij vervolgde: “Then The Netherlands will follow”. Wij sloten het maar af met “We would not be surprised”. Morgen blijven we hier een dag afhankelijk van het weer.

Van Cowes naar Gosport (tegenover Portsmouth)

Gisteren was er een aantal leszeilboten, ieder met zes cursisten aan boord, naast ons komen liggen. We raakten met een paar cursisten in gesprek. Ze hadden nog nooit gezeild. En dezelfde nacht moesten ze ook nog een paar uur in het donker varen, want dat hoorde erbij. Inmiddels waren er onweerswolken in de lucht en begon het te regenen. Toen wij met het getik van de regen op het dek aan onze nachtrust begonnen, vertrokken de lesboten met hun cursisten de donkere nacht in, en draaiden wij ons lekker om. Vanochtend toen we wakker werden, hoorden we alweer de regen op het dek tikken. De moessontijd lijkt te zijn aangebroken. Er stond nauwelijks wind, 1-2 bft, maar wel de stroom in de Solent mee. We besloten om naar Portsmouth te gaan, een afstand van ca. 10  Nm vanaf Cowes. Dan konden we met de stroom mee er naar toe drijven. Want in grote stukken motoren naar Brighton of Eastbourne hadden we even geen zin. We vertrokken om kwart over tien van de East-Cowes Marina. De regen was inmiddels gestopt. We kwamen langs de Red Funnel, de veerpont naar Southampton, en hesen we ondanks de weinige wind de zeilen. Onderweg kwamen we de Wightlink ferry en de hovercraft van Portsmouth naar Ryde op Wight tegen. Met een snelheid van gemiddeld 2 knopen over het water en 4 over de grond, kwamen we om half één in de Haslar Marina van Gosport, gelegen tegenover Portsmouth, aan. Er bleek een multihull show te zijn, zodat alle “visitors pontoons” bezet waren en wij een mooie vrije box van een vaste ligplaatshouder kregen toegewezen met uitzicht op de Spinnaker Tower, die we in het verleden al een keer hadden bezocht. Bovenin heb je een fantastisch uitzicht over Portsmouth en de Solent. Het was echter ook weer tijd voor de nodige boodschappen en om twee uur gingen we naar de supermarkt Morissons in het centrum van Gosport. Toen we terugliepen, begon het alweer te regenen. Gelukkig was de afstand naar de boot te overzien, want we kwamen nog net niet drijfnat op onze Carina aan. We weten nog niet wat we morgen gaan doen. Hier nog een dag blijven of vertrekken naar Eastbourne.

Bezichtiging Carisbrooke Castle

Cowes ligt aan de monding van de rivier de Medina en ongeveer in het midden aan de noordkust van Wight. Cowes heeft ca. 10.000 inwoners en is bekend van vele zeilwedstrijden met name in de Cowesweek. Gisteren een mooie dag, dan vandaag weer motregen. Dat is het weerbeeld van de laatste weken. De mooiweer weken van de Isles of Scilly liggen weer ver achter ons. We besloten om maar weer eens een kasteel te bekijken. Carisbrooke Castle ligt niet ver van Newport, dat aan het begin van de rivier de Medina ligt. We verlieten onze Carina om half tien en moesten nog eerst voor betaling langs de East-Cowes Marine Office, die de vorige avond bij onze aankomst al gesloten was. Daarna moesten we Euro’s in Ponden wisselen voor de bus van East-Cowes naar Newport Busstation, waar vanaf  we nog een een half uur moesten lopen naar het Carisbrooke Castle, gelegen in het dorpje Carisbrooke. Oorspronkelijk was het een vesting uit de pre-Romeinse tijd. In 1100 kwam het kasteel in bezit van de Richard Redvers familie, die met zijn nakomelingen het kasteel verbeterden met stenen muren, torens en een donjon (verdedigbare woontoren). In de periode daarna werd het kasteel aangevallen door de Fransen, maar zonder succes. Carisbrooke Castle is met name bekend door de vlucht van koning Charles I naar dit kasteel op Wight, die in de Engelse burgeroorlog de strijd met de parlementariërs waarin Cromwell ook een rol speelde, verloor. Charles I werd eerst als gast behandeld, maar later toen hij weigerde een overeenkomst te tekenen met de parlementariërs in gevangenschap gezet. Hij heeft nog een poging ondernomen om uit het kasteel te vluchten, maar is uiteindelijk in 1649 wegens hoogverraad geëxecuteerd. Zijn twee jongste kinderen werden opgesloten in het kasteel, waar zijn dochter prinses Elizabeth op 14-jarige leeftijd overleed aan tuberculose. Vanaf 1896-1944 was het de thuisbasis van prinses Beatrice, dochter van koningin Victoria als gouverneur van het eiland Wight. Het kasteel is nu Brits Erfgoed. Deels is het kasteel in takt, deels ruïne. Er was veel te zien, een noord, oost en west bastion, een kapel, waar koning Charles I begraven ligt, prinses Beatrice’s tuin, een “Wellhouse” met een groot rad waarin vroeger gevangenen in moesten lopen om de emmers met water uit de put te halen. Later werden de gevangenen vervangen door ezels, waar wij nu een mooie demonstratie van kregen. Vroeger moesten deze ezels 16 uur per dag het rad ronddraaien, hetgeen dierenmishandeling was. Tegenwoordig maar zes minuten per dag voor de bezoekers en als de ezels niet willen dan is het ook goed. Verder was in het voormalig woongedeelte, waar Charles I opgesloten zat een museum gehuisvest. Na een wandeling rondom boven over de muren, waar we een fantastisch uitzicht hadden op het kasteel, als ook op het plaatsje Carisbrooke aan de andere kant, gingen we weer met de bus terug naar East-Cowes Marina, waar we om half vier aankwamen. Inmiddels was het weer opgeklaard en scheen af en toe de zon.

Van Weymouth naar Cowes

We verlieten de Weymouth Marina om kwart voor negen Nederlandse tijd. De brug zou om acht uur Engelse tijd opengaan. We waren nog iets te vroeg en moesten nog even wachten, maar na vijf minuten konden wij er doorheen. Het was zonnig, maar er stond weinig wind, 2-3 bft, en ook nog geheel van achter, zodat we besloten om onze gennaker op te zetten. We hadden ook de tijd want de stroom bij de Needles, de westelijke aanloop van de Solent bij Wight, zou pas tegen zeven uur 's avonds mee gaan lopen. Later nam de wind toe naar 4 bft, zodat we meer vorderingen maakten. Helaas kregen we de stroom tegen om half twee. We kwamen om half vijf in de buurt van de Needles aan, waar we een stroom van 4 knopen tegen kregen en in een soort wasmachine terecht kwamen, veroorzaakt door de forse stroom tegen de wind in. We werden alle kanten opgeschud en gingen nog maar met 1-2 knopen over de grond, zodat we de motor moesten bijzetten. Hier moet je niet zijn met windkracht van meer dan zes uit de westhoek. Nadat we de altijd fraaie Needles hadden gepasseerd, kwamen we in rustiger vaarwater terecht en konden we weer zeilen. Na het passeren van Hurst Castle en de forten Albert en Victoria, kwamen we om half zeven langs Yarmouth, die we precies vier weken geleden op de heenreis hadden aangedaan. Om zeven uur begon de stroom in de Solent weer mee te lopen en meerden we om kwart over acht af in de East-Cowes Marina, want alle jachthavens in West-Cowes waren overvol in verband met een regatta. In East-Cowes Marina waren we ook in 2008, toen we het Osborne House bezochten, het vakantiepaleis van Queen Victoria. En waar we aan een voorbijganger de weg vroegen naar de Marina Office, die toen wegens wegwerkzaamheden moeilijk te vinden was. Op de vraag “do you know the way to the Marina Office”antwoordde de voorbijganger, die een Amerikaan bleek te zijn: “I don’t know, man. I am still looking for the famous Cowes!” Morgen blijven we een dag in Cowes.