Van Brixham naar Weymouth

Gisteravond kwam een Nederlands zeiljacht naast ons liggen. Een ouder echtpaar uit Papendrecht. Ze kwamen uit Portland en wisten nog niet waar ze naar toe zouden gaan. Ze waren met pensioen en hadden de tijd. Geen vakantie maar een way of living, zoals ze zeiden. Ze hadden met hun Breehorn al vele mijlen gemaakt. Van de Scilly's en Caledonisch Canal tot de Shetland eilanden, Noorwegen en Polen toe. Vandaag vertrokken we om half tien in verband met het tij om Portland Bill, waar we pas na vijf uur in de middag moesten zien aan te komen. De afstand vanuit Brixham naar Portland Bill is 42 Nm en daarna dan nog de laatste 7 Nm naar Weymouth, ons einddoel van vandaag. Het was bewolkt, grauw en grijs. Later op de dag zou het gaan regenen en de wind zou aantrekken naar ZW5. Morgen zou het nog slechter worden met veel regen en wind met een voorspelling van ZW6-7. Om half één werden we weer verwelkomd door een school dolfijnen. Na tien minuten rondgedold te hebben met onze Carina verdwenen ze weer. Een Engelse 61 foot tweemaster, genaamd Merrilyn en kennelijk een soort charter, die ons langzaam inhaalde werd ook verwelkomd, want we zagen wel 10 personen over de boeg hangen. Inmiddels was ook de drizzle begonnen. Om half vier werden we opnieuw verrast door een bezoek van twee dolfijnen, die onder, voor en achter onze boot voortdurende spelletjes aan het spelen waren. We zeilden met een ZW4-5 inmiddels 7,5 tot 8 knoop over het water, maar die dolfijnen zijn echte snelheidsmonsters. Van achter kwamen ze met grote snelheid naar voren, af en toe op hun rug zwemmend, zodat ze met één oog naar ons toe alles eens goed konden bekijken om dan voor de boeg uit het water te springen. Pas driekwartier later hadden ze er genoeg van en verdwenen weer. We kwamen om kwart over vijf bij Portland Bill aan, eigenlijk net iets te vroeg voor de kentering van het tij. Maar de inshore route deed zijn werk. We zeilden een paar honderd meter langs de rotspunt van Portland Bill met de mooie rood-witte vuurtoren en vermeden zo de gevaarlijke overfalls. Na Portland Bill te hebben gerond, werd het binnen een paar tellen mistig. Het zicht was nog maar luttele meters en zeilden we op onze plotter naar de ingang van Weymouth, waar we om half zeven aan de wachtsteiger voor de brug afmeerden. Achter de brug ligt de Weymouth Marina, die we herhaaldelijk op kanaal 80 van de marifoon probeerden op te roepen voor een ligplaats, maar waarop we geen respons kregen. Wel van Portland Marina overigens, die ca. 3 Nm ten zuiden van Weymouth ligt en ook van kanaal 80 gebruik maakt. Ze vroegen of we Portland Marina bedoelden. Na te hebben aangegeven dat we toch echt de Weymouth Marina moesten hebben, antwoordden ze “Keep trying”. Maar dat werkte uiteindelijk helaas niet en dus hebben we ze opgebeld via de telefoon. We werden vriendelijk te woord gestaan, kregen een mooie box toegewezen en werden zelfs opgevangen op de steiger nadat om 19:00 uur (NL-tijd) de brug voor doorvaart werd geopend. Ze hadden kennelijk wat goed te maken. Het was een koude, winderige, natte en op het laatst ook nog mistige zeiltocht. De dolfijnen maakten echter veel goed. Morgen zou het nog slechter weer worden en blijven we dus maar een dag.